26 اوت 2025- مطالعه ی جدید منتشر شده در ژورنال Pharmacological Research، به بررسی تأثیر داروهای آگونیست گیرنده پپتید شبه گلوکاگون ۱ (GLP-1 RAs) مانند لیراگلوتاید، سماگلوتاید و دولاگلوتاید بر توده، کیفیت و عملکرد عضلات اسکلتی پرداخته است. این داروها که برای کاهش وزن و درمان دیابت نوع ۲استفاده می شوند، با وجود مزایای فراوان، نگرانی هایی را درباره کاهش توده عضلانی به همراه دارند.
چاقی ترکیب فیبرهای عضلانی را تغییر می دهد و باعث کاهش فیبرهای نوعI (چربی سوز و مقاوم) و افزایش فیبرهای نوعIIx (کم کارآمد و زود خسته شونده) می گردد. عضلات اسکلتی حدود۴۰ درصد از وزن بدن را تشکیل می دهند و نقش مهمی در تنظیم انرژی و متابولیسم دارند. مقاومت به انسولین که در چاقی شایع است، عملکرد عضلات را مختل کرده و منجر به تحلیل عضلانی، سارکوپنی و کاهش کیفیت زندگی می شود.
داروهای GLP-1 با تحریک گیرنده های خاص، ترشح انسولین را افزایش داده و تخلیه معده و روده را کُند می کنند، که در نهایت منجر به کاهش اشتها و وزن می شود. این داروها همچنین چربی های زیرپوستی و احشایی را کاهش داده و سطح آدیپونکتین را افزایش می دهند. با این حال، زنان در مقایسه با مردان، گرچه وزن بیشتری از دست می دهند، اما توده عضلانی بیشتری نیز از دست می دهند که نگرانی های خاصی برای این گروه ایجاد می کند.
عضلات اسکلتی موادی به نام «مایوکاین» تولید می کنند که در تنظیم متابولیسم و ایمنی نقش دارند. از جمله این مواد، اینترلوکین-۶و ایرسین هستند که در پاسخ به فعالیت بدنی ترشح می شوند و ممکن است در تنظیم ترشحGLP-1 نقش داشته باشند. چاقی باعث اختلال در گردش خون عضلانی، اکسیداسیون چربی، عملکرد میتوکندری و جذب گلوکز می شود که همه این عوامل به مقاومت انسولینی و اختلال عملکرد عضلات دامن می زنند.
کاهش وزن می تواند بسیاری از عوامل خطر متابولیکی را بهبود بخشد، اما کاهش سریع وزن با خطر قابل توجهی برای کاهش توده عضلانی همراه است. مطالعات نشان داده اند که استفاده از داروهای GLP-1 با کاهش قابل توجه توده بدون چربی بدن، از جمله عضلات اسکلتی، همراه است. این موضوع به ویژه برای افراد مسن یا مبتلا به بیماری های متابولیک نگران کننده است، زیرا کاهش عضله می تواند روند سارکوپنی را تسریع کند.
با این حال، برخی مطالعات حیوانی نشان داده اند که داروهای GLP-1 می توانند در درمان بیماری های تحلیل عضلانی مؤثر باشند. برای مثال، لیراگلوتاید در مدل های آتروفی عضلانی باعث بازسازی ساختار عضله شده است. سماگلوتاید نیز در موش های چاق باعث کاهش چربی درون عضله، افزایش سنتز پروتئین و بهبود نسبت عضله به چربی شده است. همچنین، سطح ایرسین در بیماران چاق و دیابتی پس از درمان با GLP-1 افزایش یافته است.
برای مقابله با کاهش عضله، توصیه می شود که بیماران تحت درمان با GLP-1 تمرینات مقاومتی انجام دهند و مصرف پروتئین را افزایش دهند. این اقدامات می توانند به حفظ توده و عملکرد عضلانی کمک کنند. داروهای جدیدی مانند بیماگروماب و تیرزپاتاید نیز در حال بررسی هستند که ممکن است در حفظ عضله و کاهش چربی مؤثر باشند.
در پایان، با گسترش استفاده از داروهای GLP-1 در درمان چاقی و دیابت، لازم است اثرات بلند مدت آن ها بر سلامت عضلانی بهتر شناخته شود. ترکیب درمان دارویی با ورزش، تغذیه مناسب و ارزیابی های دقیق بالینی می تواند به حفظ عملکرد بدنی و کیفیت زندگی بیماران کمک کند.
منبع:
https://www.news-medical.net/news/20250826/Do-GLP-1-drugs-shrink-your-muscles-New-study-explains-the-risks-and-what-to-do.aspx